Monday, May 16, 2011

ஒரு விபத்தும் இரண்டு கவிதைகளும்...



எப்பொழுதும் போல அன்றும் சூரியன் கிழக்குப்பக்கமாகத்தான் உதித்தது. ஆனால் தேர்தல் நிலவரம், கலவரம் செய்து கொண்டிருந்தது. காலையிலிருந்தே ஆரம்பித்தது, என்.டி.டிவியின் வலைப்பக்கத்திற்கும் தேர்வாணையத்தின் வலைப்பக்கத்திற்குமான எனது தாவல்.

மதியம் ஏறக்குறைய முடிவு தெரிந்தபின் எதிர்கால தமிழகத்தைப் பற்றி நண்பர்களுடன் விவாதம் செய்து கொண்டிருந்தோம். அப்போதுதான் அந்த அலைபேசி அழைப்பு வந்தது. எதிர்முனையில் இருந்தது என் நெருங்கிய நண்பனொருவன். அழைப்பை அனுமதித்த மறுநொடி

"மச்சான் எங்க இருக்க?"

"வீட்டுக்கு பக்கத்துலதான்... ஏன்டா?"

"ஒரு ஆக்சிடெண்ட் ஆயிடுச்சுடா... என்.ஆர். கல்யாண மண்டபம் பின்னாடி கொஞ்சம் சீக்கிரம் வாடா...!"

இதை நான் நெடுநாட்களுக்கு முன்பே எதிர்பார்த்திருந்தேன். அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. சாதாரணமான சிறிய வளைவுகளில் கூட வண்டியைச் சாய்த்து, சாலையில் படுத்து எழுந்து ஓட்டுபவன் அவன். மிக மெதுவாக வாகனம் ஓட்டிவரும் நபர்களுக்கு அருகே இடமும் வலமுமாக ஒரு வித்தை செய்து வெகு வேகமாக செல்வான். அதுவும் நெடுந்தொலைவு செல்லும் பேருந்துகள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். அந்த பேருந்துகளை முந்திச் செல்வது என்பது ஏதோ பிறவிபலனை அடைவது போல் அவ்வளவு பிரயத்தனப்படுவான். எங்கியோ போய் முட்டிக்கப் போற பாரு! என்று நானே சொல்லியிருக்கிறேன்.

அதனாலேயே நிச்சயம் ஏதாவது பெரிய விபத்தாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. நண்பர்கள் நான்கைந்து பேரை அழைத்துக் கொண்டு அனைவரும் வெகு விரைவாய் ஓடிச்சென்றோம். அவன் சொன்ன இடம் ஒரு முக்கியச் சாலை கிடையாது. புதுக்குடியிருப்புகள் நிறைய இருக்கும் பகுதி அது.

என்னாயிற்றோ என்று அனைவரும் பதறியபடி போய்ப் பார்த்தால் அவன் மிகத் தெளிவாய் சிரித்தபடி வரவேற்றான். சுற்றிலும் நின்றிருந்த கும்பல் மிகக்கடுமையாய் வசைபாடியபடி இருந்தது. அங்கிருந்து சற்று தொலைவில் ஒரு ஸ்கூட்டி நடுரோட்டில் கவிழ்ந்தபடி இருக்க, அருகில் தெளிவாய் ஒரு ஸ்கூட்டி நின்றிருந்தது. அங்கு வந்த அனைவருமே ஒன்றும் புரியாமல் நின்றோம்.

மற்றொரு கும்பல் விலகி வரும்போதுதான் கவனித்தேன், கையிலும் காலிலும் சிராய்ப்புகளுடன் ஒரு பெண் அமர்ந்திருந்தாள். என்ன ஆச்சுடா என்று அவனிடம் கேட்க, "வண்டி சாவியை புடுங்கி வச்சுட்டு தர மாட்டேங்கிறாங்கடா?" என்றான்.

அங்கு நடந்தவைகள் அதன்பின்தான் புரிய ஆரம்பித்தன.

எப்போதும் அறுபது, எண்பது அளவு வேகமாகச் செல்லும் அவன், அந்த பெண்கள் தொலைவில் வருவதைப் பார்த்ததுமே மெதுவாகச் செல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறான். நெருங்கி வர வர அவன் முதலில் வந்த பெண்ணைப் பார்த்திருக்கிறான். அங்கு அண்ணலும் நோக்க அவளும் நோக்க நோக்கிக்கொண்டே செல்ல பின்னால் வந்த பெண்ணை இவன் நோக்காமல் விட்டு விட்டான். சுதாரித்து இவன் வண்டியை நிறுத்தி விட்டாலும் அந்தப் பெண் நேரே வந்து இவன் சைலன்சரில் மோதி கீழே விழுந்திருக்கிறாள். முதலில் கடந்து சென்றவள் திரும்ப வந்து ஒரு பேயாட்டம் ஆடி ஊரைக் கூட்ட, அண்ணல் போனைப் போட்டு எங்களை வரச்சொல்லியிருக்கிறான்.  

தவறு எங்கள் மீதுதான் என்று ஒப்புக்கொண்டு மேற்படி என்ன செய்யலாம் என்று கேட்டோம். யாரோ ஒரு அனானிப் புண்ணியவான் வண்டிய ரெடி பண்ணிக் கொடுத்துப்பா என்றார். ஏகமனதாக ஒத்துக்கொண்டு அந்த பெண்ணை மருத்துவனைக்கு அழைத்துச் செல்ல எத்தனிக்கையில் மீண்டும் ரணகளம்.

அதெப்படி... நீயா வந்து இடிப்ப... அப்புறம் ஆஸ்பத்திரி கூட்டிப் போவியா... என்று கத்திக் கொண்டே வந்தாள் அந்த பராசக்தி. "ஏங்க அந்த வண்டிய எடுக்காதீங்க... அப்படியே கிடக்கட்டும்... போலிஸ் வந்தப்புறந்தான் வண்டிய எடுக்கணும்" என சொல்ல கூட்டம் திரும்பி விட்டது. நான் யார் தெரியுமா? எங்க அம்மா யாரு தெரியுமா என்ற ரேஞ்சுக்கு அவள் பேசியதெல்லாம் எடுபடவில்லை. ஆனாலும் போனை எடுத்து யாரிடமோ பேசிக்கொண்டே உன் பேரு என்ன... உன் பேரு என்ன... என்று கேட்டபோது ஒவ்வொருவனும் சம்பந்தமில்லாத பெயர்களை சொல்ல ஆரம்பித்தது, எனக்கு ஏனோ வயிற்றைக் கலக்கியது.

அடிபட்ட அந்த வண்டியை எடுத்து ஓரமாக நிறுத்தி விட்டு மீண்டும் அந்த முதல் ஸ்கூட்டியிடம் போய் நின்றோம். "வண்டிய அவனே ரெடி பண்ணிக் கொடுத்துடுவான்..." என்று சொல்ல மீண்டும் வாக்குவாதம் ஆரம்பித்தது. இம்முறை கொஞ்சம் அதிகமாகவே பேசிவிட எல்லோருக்குமே கொஞ்சம் இரத்தஅழுத்தம் ஆரம்பித்தது.

"இங்கப் பாரும்மா... என்ன பண்றீங்களோ பண்ணிக்கங்க... எங்க கேஸ் கொடுப்பீங்களோ கொடுத்துக்கங்க... எங்களாள முடிஞ்சது இவ்வளவுதான்!". "டேய்.. உன் வண்டி சைட்லாக்க உடைடா... கிளம்புவோம்..."

இதை அவள் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டாள். கொஞ்சம் சூழல் தணிந்தது போல் தெரிய ஆரம்பிக்க, அலைபேசி எண்ணைக் கேட்டாள். வாங்கிய பின் ஒரிஜினல் நம்பர்தானா என மிஸ்டுகால் செய்து உறுதி செய்து கொண்டாள். அதன்பின் அவள் சாவியைக் கொடுக்க அனைவரும் கிளம்பினோம். அந்த பெண்ணை அவளே மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தாள். "ஏண்டா இப்படிப் பண்ணினே?" என அவனிடம் கேட்க, மிகத் தெளிவாய் ஒரு பதிலைச் சொன்னான். "ரெண்டு பேரும் இப்படி அடுத்தடுத்து வந்தா நான் யாரைப் பாக்குறது...!" வந்த கோபத்தில் அவனை வண்டியோடு சேர்த்து ஒரு உதை விட்டிருந்திருக்கலாம். அனைத்தும் சுமூகமாக முடிந்தாலும், அவள் பேசிய பேச்சு கொஞ்சம் அதிகம்தான். இதுபோன்ற சூழ்நிலையில்தான் திடீர் நாட்டாமைகள் உருவாகி விடுகின்றனர் என்று தோன்றியது.

மறுநாள் காலை எழுந்திருக்கும்போது வந்தது ஒரு குறுஞ்செய்தி. அது அந்த நாட்டாமையின் நம்பர்தான். சொன்னது போலவே ஏதோ செய்து விட்டாளோ என்று அச்சத்துடன் திறந்து பார்க்க... "குட் மார்னிங்... ஹேவ் எ நைஸ் டே...!"

இந்தப் பொண்ணுங்களப் புரிஞ்சிக்கவே முடியலடா சாமீய்ய்ய்...

Share

Bookmark and Share
 

அகல்விளக்கு Copyright © 2011 -- Template created by O Pregador -- Powered by Blogger