Tuesday, December 27, 2011

அப்பாவான கதை



மூக்கின் கீழே கருப்பாக ஏதேனும் தென்படுகிறதா என்று கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அதற்கு முன் இப்படியெல்லாம் பார்த்ததே கிடையாது. அன்று பார்த்துக்கொண்டிருந்ததற்கும் வேறு ஒரு காரணம் இருந்தது.

அப்போது பதினொன்றாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்ததாய் நினைவு. இருமல் மருந்து வாங்கி வரச்சொன்ன பாட்டியிடமிருந்து கமிஷன் தொகை ஒரு ரூபாயுடன் மெடிக்கலை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தேன். நிவாரண் நைன்ட்டி என்று ஒரு பெயர் நியாபகமிருக்கிறதா? அதைத்தான் வாங்கி வரச் சொல்லியிருந்தார்கள். ஷாம்பு பாக்கெட் வடிவில், பச்சை நிறத்தில் இருக்கும் அந்த நைன்ட்டியைப் பற்றியே நாற்பது பக்கம் எழுதலாம் என்றாலும் இங்கு நான் சொல்ல வருவது அதன் டிவி விளம்பரத்தைப் பற்றி.

மார்க்கெட்டில் சோர்ந்து நடந்துகொண்டிருக்கும் ஒருவனுக்கு இருமல் வந்துவிடுகிறது. அவனின் லொக்கு லொக்கு சப்தத்தில் மார்க்கெட்டே திரும்பிப் பார்க்க, திடீரென்று ஒரு தேவதை தோன்றி தாம்பூலம் போன்ற ஒரு தட்டில் அந்த மருந்தைக் கொண்டு வந்து தருவாள்.

நிற்க.

ஏறக்குறைய அந்த தேவதையின் சாயலையுடைய ஒரு பெண்தான் மெடிக்கலில் இருந்தாள். அவளுக்கு சற்றும் பொருந்தாத வெள்ளை உடையை தேவதையின் நகலாக அணிந்திருந்தது தற்செயல் நிகழ்வாகக்கூட இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அழகி.

இதன்பின் என்ன நடக்கும் என்பதை சொல்லாமலேயே புரிந்து கொள்ளலாம் என்றாலும் வரலாற்றைப் பதிவு செய்ய வேண்டி எழுதுகிறேன். எங்கள் சாஸ்திரி வீதிக்கும், அதையும் தாண்டியிருக்கும் வினாயகர்கோவில் வீதி, என்.ஜி.ஜி.ஓ. நகர், டெலிபோன் நகர், போன்ற சில பல வீதிகளுக்கும் மருந்து வாங்கி வந்து தரும் இலவச வேலையாளாக நற்பெயர் எடுக்க ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு முறை செல்லும்போதும் ஒரு வித்தியாசமான சிரிப்பு, "என்ன வேணும்?" என்று கேட்டபின் அதை எடுத்து அனாசயமாக ஷோகேஸ் மீது உருட்டி விடும் விளையாட்டுத்தனம். அதனாலேயே ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவளை ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக நட்பினை வளர்த்துக்கொண்டிருக்க முயன்றபோதுதான் அச்சம்பவம் நடந்தது. இங்கு  நான் முதலில் சொன்ன அந்த பாட்டியும், நிவாரண் நைன்ட்டியும் மீண்டும் ஒரு முறை இடையில் வர, மெடிக்கலை நோக்கி விரைந்தேன்.

"என்ன வேணும்?" என்றாள் அவளது காப்பிரைட் சிரிப்புடன். எடுத்துக்கொடுத்தபின் அவள் கேட்ட அந்த கேள்வியை பொறுத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை. "வேற என்ன தம்பி வேணும்...?"

அவள் சொன்ன தம்பி என்ற வார்த்தை மட்டும் கல்லால் அடித்த பித்தளைப் பாத்திரமாக தம்ப்பீஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈ என்று மண்டைக்குள் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது. ஒரு வித்தியாசமான இறுக்கம் என் முகத்தில் வந்து குடி கொண்டதை அன்று அவளும் கவனித்திருக்க வேண்டும். எதுவும் வேண்டாமென்று தலையசைத்துவிட்டு திரும்பி வந்து விட்டேன்.  

அதெப்படி ஒருவனைப் பார்த்ததும் தம்பி என்று சொல்ல முடியும். இங்குதான் இந்த மீசை என்ற வஸ்து நினைவில் வந்து தொலைத்தது. முறுக்கிவிட்ட மீசையுடன் பாரதிவேடம் போட்டு பள்ளி ஆண்டுவிழாவில் அங்குமிங்கும் நடந்ததெல்லாம் பார்க்க நன்றாக இருந்தாலும், நிஜமாகவே அங்கு மருந்துக்குக்கூட அது இல்லை. கிரிக்கெட் விளையாடும் சொட்டைக்காடு போல மூக்கின் கீழ்பகுதி இருந்ததை ஒத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

பாலாசி அண்ணாவின் அழகு மீசை அளவிற்குக் கூட வேண்டாம், குறைந்தபட்சம் ஒரு ஹிட்லர் மீசையாவது அன்று இருந்திருந்தால் அந்த அவமானம் ஏற்பட்டிருக்காது.

பாரதி நகரிலிருந்து வரும் பாரதியார் மீசைக்காரனை அவள் வாங்க போங்க என்று அழைப்பது வேறு கடுப்படித்துக்கொண்டிருந்தது. ஒட்டு மீசை ஏதாவது வைத்துவிடலாமா என்று கூட யோசித்துப்பார்த்தேன். ஆனால் ஒரே நாளில் மீசை வளர்வது சாத்தியமில்லாதபோது நிச்சயம் கண்டுபிடித்துவிடுவாள் என்பதால் அந்த யோசனையை விட்டுவிட்டேன்.

ஆனால் திடீரென்று ஒரு விபரீத யோசனை தோன்ற, பக்கத்து வீட்டிலிருக்கும் ஏழு வயது சிறுமியைப் பிடித்தேன். சாக்லேட்டிற்காக சதா அடம்பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் அவளை வைத்து ஒரு திட்டம் தயாரானது. அந்த வரலாற்றுச்சிறப்பு மிக்க திட்டம் என்னவென்றால், நான் மெடிக்கலுக்குச் சென்று பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அந்த சாக்லேட் பேபி அங்கு வந்து "அப்பா வீட்டுக்கு வாங்க.." என்று கூப்பிடவேண்டும். அந்த மூன்று வார்த்தைகளுக்கு விலை ஐந்து பைவ்ஸ்டார்-கள்.

திட்டமிட்டபடியே அன்று மாலை மெடிக்கலில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது இடையில் வந்த சாக்லேட்பேபி "அப்பா வீட்டுக்கு வாங்க... அம்மா திட்டிட்டு இருக்காங்க..." என்று இரண்டு மூன்று பிட்டுகளை சேர்த்து வேறு போட்டது. அவளை நான் தூக்கி வைத்துக்கொள்ள "உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சா?" என்று ஆச்சரியமாய்க் கேட்டது அந்த தேவதை. அந்த "உங்களுக்கு" என்ற வார்த்தையை கேட்கும்போதே மனது சில்லிட்டு நின்றது. "நான் அப்புறம் வர்றேன்" என்று சொல்லிவிட்டு இடத்தை காலி செய்தேன். திட்டம் வெற்றி. (ஆனால் அவள் சாக்லேட்டுகளுடன் வீட்டினரிடம் மாட்டி, என்மீது தொத்திய அவளை அடிக்கும் சாக்கில் எனக்கும் இரண்டு போட்டார்கள் என்பது வேறு கதை...) மறுநாள் மாலை ஒரு வித்தியாசமான மிடுக்குடன் மெடிக்கலுக்குச் சென்று நின்றேன்.

என்னைப்பார்த்து புன்னகைத்தபின் கேட்டாள், "என்னங்க அண்ணா வேணும்?".

டிஸ்கி: சமீபத்தில் பூப்பெய்திய அந்த சாக்லெட் பேபி, மண்டபத்தில் அமர்ந்து கொண்டு "அப்பா... எப்ப வந்தீங்க?" என்று கேட்டு கண்ணடிக்க, நான் கிளறிய நினைவுகள்...

10 comments:

kathir said...

தம்பி(யண்ணா) நீ வேணா நல்ல மஞ்சள் கிழங்கா முயற்சி செய்து பாரேன்!

அப்புறம் அது எந்த மெடிக்கல் ஷாப்னு கார்த்திகிட்டே சொல்லிடாதே!

நான் மதன் said...

நல்லா இருக்கு நல்ல நகைச்சுவை உணா்வுடன் எழுதப்பட்ட கதை

ப்ரியமுடன் வசந்த் said...

மீசை எல்லாருக்கும் மிடுக்கு எழுத்தில் மீசை இன்னும் சுவாரஸ்யமான மிடுக்கு..

கார்த்திக் said...

தம்பி பேசுரது அந்தக்காலம் :-))))

சு.சிவக்குமார். said...

short,neat at the same time sweet.

RealBeenu said...

ஐயோ சான்சே இல்லைங்க .. ரொம்ப சூப்பர் .. இதை எல்லாம் பார்த்து எனக்கும் எழுத தோணுதான்னு பாப்போம் !!

வானம்பாடிகள் said...

சூப்பரப்பு:))

Selvakumar selvu said...

ரொம்ப நல்லா இருக்குங்க. ஆனா இது புனைவா இல்ல உண்மையான அனுபவமான்னுதான் தெரியல.
எப்படி இருந்தாலும் அருமையான நகைச்சுவை நடை :)))

சி.கருணாகரசு said...

வணக்கம்.... தங்களுக்கும் நண்பர்கள் குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் இனிய பொங்கல் வாழ்த்துக்கள்.

Rishvan said...

நன்றி பகிர்விற்கு... நானும் கதை, கவிதை எழுதுகிறேன்...

என்னுடைய வலைப்பூ வந்து பாருங்களேன்... www.rishvan.com

Post a Comment

கருத்துக்களை பதிவு செய்யுங்கள்...

Share

Bookmark and Share
 

அகல்விளக்கு Copyright © 2011 -- Template created by O Pregador -- Powered by Blogger